“ساندویچ های سیاستی”

0

“ساندویچ های سیاستی”

سالهاست که در حوزه سیاست پژوهی فعال هستم و به همین بهانه، در جلسات متعدد، در سطوح کارشناسی و تصمیم گیری شرکت کرده ام. بر اساس همین تجربه، بر این باورم که قابلیت متقاعد سازی، توان ساده سازی مفاهیم، قدرت تبیین و هنر سخنوری، از جمله قابلیت های یک سیاست پژوه در تراز حرفه ای است.
اما این چند روز که بهانه برگزاری یک نمایشگاه در مجلس حضور داشتم، تجربه ارزشمند دیگری را آموختم.
نمایشگاه در راهرو ساختمان اصلی مجلس برگزار می شد. راهرویی که در بین بهارستانی ها به تونل معروف است و تقریبا تمام شخصیت های مجلس و دولت، از این راهرو وارد صحن و کمیسیون ها می شوند. راهرویی که اتفاقا به دلیل فصل تصویب بودجه، به قول بازاری ها، این روزها پاخور خیلی از شخصیت های کشور است و قرار بود، از این فرصت برای معرفی ظرفیت ها و طرح چالشها و مشکلات یکی از بخش های راهبردی کشور استفاده شود.
طبیعتا فرصت برقراری تعامل با افراد، محدود بود و در عین حال، مقطع زمانی حساس تصویب بودجه در مجلس، مغتنم.
اما آنچه این تجربه را برای من، متفاوت می کرد این بود که باید حداکثر در فاصله صد متر هم قدم شدن با یک شخصیت، تمام حرفت را بگویی و به قول ابوسعید، سرنشتر ایده ات را به رگ فهم مخاطبت بزنی. فرصتی برای گفتن ضرورتها و به قول پژوهش گران، تبیین مسئله نیست. حتی برای تفصیل مشکلات هم فرصت نداری. باید یک راست بروی سر اصل مطلب و همه چهار پنج فصل پژوهش را یکجا کنی و به مخاطبت بخورانی. حقیقتی که راستش را بخواهی در جلسات طولانی ارائه هم اگر کمی گیرنده هایت را تنظیم کنی، به خوبی قابل درک است که خیلی وقتها، نتایج مهم یک پژوهش، فدای اطناب مبانی و مقدمات می شود و رمق شنونده را می گیرد و او، به هزار و یک دلیل، به روی خودش نمی آورد.
خلاصه آن که همانند اقتضائات زندگی شهر نشینی که سفره های پر زرق و برق قیمه و قرمه را در چند لقمه ساندویچ آماده، فشرده کرده است، ضروری است که یک سیاست پژوه حرفه ای نیز در کنار همه توانمندی ها و قابلیت های تخصصی، بتواند تمام پیشنهاد سیاستی خود را به شکل بسیار مختصر، قابل فهم و اثر گذار برای مخاطب خود قابل ارائه نماید.
و این یعنی اینکه هنر ما در این است که بتوانیم مطالعات حجیم کارشناسی خود را به ساندویچ هایی که هم زود بلعیده می شوند و هم سریع جذب می شوند تبدیل کنیم که صد البته اهل معنا می دانند که این هنر ساده ای نیست.

نوشته ای از: مصطفی زمانیان

به اشتراک گذاشتن.

درباره نویسنده

کاندیدای دکتری مدیریت دولتی- خط مشی گذاری و سیاستگذاری دانشگاه تهران، مشاور حوزه سیاستگذاری علم و فناوری، بودجه ریزی و فناوری اطلاعات

کامنت